خودآرامبخش بیتفاوت
ذهنیت خودآرامبخش بیتفاوت
در این ذهنیت، فرد برای فرار از دردهای هیجانی به فعالیتهایی پناه میبرد که بهطور موقت او را آرام یا بیحس میکنند؛ بدون اینکه مشکل اصلی را حل کنند. ظاهر ماجرا «آرام شدن» است، اما در واقع نوعی اجتناب از احساس و ارتباط است.
وقتی در این ذهنیت هستید، ممکن است:
- به پرخوری، مصرف قند، سیگار، مواد یا الکل روی بیاورید
- ساعتها در شبکههای اجتماعی، سریال، بازی یا کار غرق شوید تا چیزی حس نکنید
- نیازهای عاطفی خود را پشت «سرگرم بودن» پنهان کنید
- بعد از تمام شدن رفتار تسکینی، احساس پوچی، گناه یا شرمندگی کنید
چگونه کمک کنیم:
- بدون قضاوت، متوجه شوید قبل از این رفتارهای تسکینی چه احساس یا نیازی فعال شده بود
- بهتدریج زمان و شدت این رفتارها را کم کنید و به جای آن، راههای سالمتر آرامسازی (ورزش سبک، تنفس عمیق، تماس با فرد امن، نوشتن احساسات) را امتحان کنید
- از بزرگسال سالم کمک بگیرید تا بهجای فرار، مستقیماً با ریشهی درد (طرحوارهها و نیازهای برآوردهنشده) روبهرو شود
- بین «آرامسازی سالم» و «فرار از احساس» تفاوت بگذارید و هر بار که انتخاب سالمتری میکنید، خودتان را آگاهانه تحسین کنید